บทที่ 89

เสียงของเธอดังชัดเจนเป็นพิเศษในความเงียบสงัดของป่า

　　หลู่โย่วถิงที่กำลังจะจากไปพลันหยุดฝีเท้า คิดว่าเป็นภาพหลอนเพราะคิดถึงเธอมากเกินไป เขายืนอยู่ที่เดิม หลับตา ตั้งใจฟัง

　　แต่เมื่อฟังอย่างระมัดระวัง ไม่มีเสียงของเจียนซือ นอกจากเสียงใบไม้ที่ถูกลมพัด

　　ความหวังที่เพิ่งจุดประกายก็ดับวูบลงในทันใด

　...